Uitgevers zijn geen platenbazen, toch?
Afgelopen week deed Buma/Stemra nogal wat stof opwaaien door aan te kondigen dat men geld wil gaan vragen (lees: eisen) voor het embedden van muziekbestanden op o.a. weblogs. Een kansloos initiatief, hetgeen Buma/Stemra kort na de aankondiging zelf ook besefte.
De actie van Buma/Stemra getuigt van weinig inzicht in, noch kennis van het fenomeen ‘internet’. Ik denk bijvoorbeeld niet dat men nooit had voorzien dat de ondoordachte actie de volgende (vermakelijke) beelden zou opleveren: Hitler, Dries en Rutger.
Ik raad de dames en heren van Buma/Stemra aan het boek Free van Chris Anderson te lezen. Daarin o.a. een heldere uitleg waarom het gratis online verspreiden van muziek juist wel zinnig kan zijn (voor artiesten en componisten).
In ‘Free’ ook een quote van rapper en platenbaas 50 Cent over de noodzaak tot verandering in de muziekindustrie:
“De technologische vooruitgang heeft invloed op iedereen en we moeten ons allemaal aanpassen. Het gaat erom dat de muziekindustrie begrijpt dat het niet echt schadelijk is voor de artiesten. Een jonge fan kan net zo oprecht genieten van de muziek, het maakt niet uit of hij die gekocht of gestolen heeft. De concertzalen zitten bomvol en de muziekindustrie moet begrijpen dat ze het hele pakket rond de artiest moeten aanpakken. Ze moeten de inkomsten uit concerten en merchandise optimaliseren.”
Welke lessen kunnen uitgevers hieruit trekken? Wat mij betreft de volgende twee:
1. Verzetten, zoals Buma/Stemra dat doet, heeft absoluut geen zin. “If you can’t beat them (en dat kan echt niet), join them!”
2. Uitgevers moeten, net als de platenbazen, het roer omgooien en andere businessmodellen omarmen. Kansen en gelukkig ook voorbeelden genoeg.
Dat je bijvoorbeeld nieuws moet weggeven om uiteindelijk veel wijn, boeken en reizen te kunnen verkopen is nog niet zo’n gekke gedachte. Om nu maar ‘en masse’ nieuws achter slot en grendel te stoppen, hetgeen een aantal uitgevers overweegt, is de domste vorm van verzet en daarmee zelfmoord.
Gerelateerde berichten:
- Online nieuws verslaat papieren evenknie
- De verdienmodellen van Frank Volmer (Telegraaf Media Nederland)
- Een nieuw verdienmodel voor Publishr. Bloemschikken?
- NRC: een rotsvast geloof in de toekomst
- Content Marketing: Wehkamp en Dyanne Beekman lanceren Fashion in Focus
Trefwoorden: 50 Cent, ad, archief, blog, blogs, boeken, buma/stemra, businessmodellen, chris anderson, Free, GeenStijl, gratis, Gratis content, gratis nieuws, inkomsten, krant, management, media, muziekindustrie, nieuw, nieuws, nu.nl, online, open, PR, tv, UI, uitgever, uitgeverij, uitgevers, verdienmodel, verdienmodellen, Volkskrant, voorbeeld, weblog, weblogs, youtube
Taeke Kuyvenhoven is creatief directeur bij Liones en helpt opdrachtgevers bij het bepalen van hun content strategie. Hij geeft advies en trainingen over content marketing en (online) verdienmodellen. Bekijk meer berichten van Taeke Kuyvenhoven
Het is natuurlijk van de zotte en volledig onbegrijpelijk hoe het mogelijk is dat een organisatie als Buma/Stemra met een dergelijk onmogelijk voorstel kan komen. Ze lijken te leven in de tijd van de middeleeuwen waar je tegen het gepeupel gewoon kan roepen dat ze wat meer belasting moet gaan betalen over het graan wat ze verbouwen. Zo niet, zweep erover!
Hoe kan een ‘directeur’ eerst vierkant achter het voorstel staan en een dag later als het volk en de tweede kamer een beetje mort, 180 graden zijn kont draaien? Welke medewerkers of bestuur wil zo iemand in dienst hebben? Daar heb je toch geen ene mallemoer aan! Hij lijkt alleen maar bang dat hij zijn veel te luxe kantoor moet verlaten. Waarom moet een inningsbedrijf uberhaubt geld besteden aan onzinnige luxe? Ze voelen zich dus blijkbaar echt de heersers van het koninkrijk copyright met bijbehorende pracht en praal!
Even een bezoek aan de website:
“Buma/Stemra is de belangenbehartiger van muziekauteurs in Nederland.” Bemoei je dan niet met video!
“Buma/Stemra werkt efficiënt en bedrijfsmatig. Ons uitgangspunt is de beste service tegen de laagst mogelijke kosten.” Eerst twee jaar vergaderen en werken aan een voorstel en een dag later intrekken. Met de luie *** op een luxe stoel. Ja inderdaad goedkoper kan niet!
“Buma/Stemra is geen overheidsinstantie, maar is door de overheid aangewezen als de enige instantie die zich bedrijfsmatig met het collectie beheer van muziekauteursrecht mag bezighouden. Buma en Stemra zijn private instellingen opgericht en bestuurd door muziekauteurs en -uitgevers.
Er is een centraal College van Toezicht. Vroeger kon op een aantal terreinen een besluit achteraf worden meegedeeld. Nu moet dat vooraf worden gemeld en wordt het besluit eerst getoetst. Het College kan de plannen goedkeuren, maar ook adviseren om ze te veranderen of zelfs niet uit te voeren.”
Is het vooraf gemeld?
Is het getoetst? Zo ja met wie?
Heeft het College de plannen goedgekeurd? Waar zijn de notulen?
Het bestuur en college is dus verantwoordelijk voor deze wanorde. Misschien moeten de leden muziekauteurs en uitgevers eens een vergadering houden….
Wat vinden de muziekauteurs hier eigenlijk zelf van?
Laat een reactie achter!