Deze week publiceerde The Guardian twee zinvolle bijdragen in de discussie over al of niet betalen voor online content. Het eerste artikel gaat in op de kansen en bedreigingen voor uitgevers die een ‘paywall’ optrekken om hun content, het tweede behandelt voorbeelden van uitgevers die bij ‘pay’ niet meteen aan ‘wall’ dachten: ‘More pay, less wall: the websites that already successfully charge for content’.

Nieuw onderzoek toont (opnieuw) aan dat uitgevers micropayments (betalen per artikel) het beste kunnen combineren met een abonneemodel waarbij een groot deel van de content toegankelijk is.

Meer verdienen aan bestaande  klanten

Meer verdienen aan trouwe lezers kan door de volledige digitale editie tegen een kleine meerprijs toegankelijk te maken bij het afsluiten van een printabonnement. In het rapport blijkt dat 13 procent van de regelmatige lezers een printabonnement overweegt als alle digitale content daarmee binnen handbereik komt. Voor het rapport ondervroegen onderzoekers van  Oliver & Ohlbaum Associates 2.600 Britten.

Bereidheid om te betalen

De onderzoekers concluderen dat 15 tot 26 procent van de ondervraagden bereid is om maandelijks 2 pond neer te leggen voor hun  nieuwswebsite – als deze de enige de toegang betaald maakt. De bereidheid varieert sterk per titel: vaste lezers The Guardian zijn veel vaker bereid om 2 pond neer te leggen dan vaste lezers van tabloid The Sun (26 procent tegenover 15 procent). De bereidheid om te betalen neemt snel af naarmate de toegang meer kost en naarmate er meer media zijn die een toegangsprijs heffen. In een landschap waarin alle kranten hun online content betaald hebben gemaakt, zijn nog maar zeer weinig lezers bereid om überhaupt iets te betalen.

Paywalls in soorten en maten

‘Paywalls’ zijn dus tot op zekere hoogte een oplossing als verdienmodel voor online content. Het lawaai van Rupert Murdoch (en de aandacht die hij krijgt) doet vermoeden dat een betaalmuur een zeldzaam verschijnsel is. Ten onrechte, want overal wordt al met dit verdienmodel gewerkt. Doorgaans is het model niet eenvoudigweg ‘betalen om binnen te komen’.

Freemium

Freemium (sommige content is gratis, maar abonnees krijgen toegang tot alle content) wordt vaak ingezet, en het lijkt te werken. De Amerikaanse sportwebsite ESPN gebruikt het, evenals de wetenschappelijke tijdschriften Nature en Science, medische tijdschriften als The Lancet en een IT-site als Ars Technica. Slashdot biedt zijn lezers 1.000 advertentievrije pagina’s voor 5 dollar.

New York Times

Het is duidelijk dat specialistische content of een ijzersterke gebruikerscommunity een betaalmuur sterk ondersteunt. Dat was in 2005 ook de inschatting van de New York Times. De dienst TimesSelect (49,95 dollar per jaar voor alle online content) werd echter na twee jaar ontmanteld omdat men vaststelde dat de groei van  advertenties groter was dan de groei van abonnementen. Dat de dienst geen volkomen mislukking was (het bracht 10 miljoen dollar per jaar op), blijkt nu online advertising onderuit gaat. Bij de New York Times zitten ze alweer achter de tekentafel om een nieuwe vorm van TimesSelect tot leven te wekken.

Afbeelding: whatsupwiththat

Gerelateerde berichten:

• Online nieuws verslaat papieren evenknie
• Franse nationale krant kiest Nederlandse dienst voor betaalmuur
• De impact van de NY Times paywall
• De verdienmodellen van Frank Volmer (Telegraaf Media Nederland)
• NRC: een rotsvast geloof in de toekomst

Trefwoorden: Betaalde content, Freemium, Guardian, micropayment, murdoch, New York Times, paywall, Rupert Murdoch, Slashdot, The Guardian, verdienmodel, verdienmodellen

Hugo Louter is webredacteur/contentspecialist bij ContentKings. Hij houdt zich bezig met schrijven voor internet en benadrukt dagelijks het belang van content voor online communicatie. Eerder was hij verantwoordelijk voor de contentgerelateerde werkzaamheden bij Liones, internetbureau voor uitgevers.
Bekijk meer berichten van Hugo Louter